Ambassadeur Reinier

‘Ooit sleutelde ik aan brommers,
nu aan de papiermachine’

In deze rubriek vertellen jonge professionals uit onze sector over hun passie voor hun werk en de liefde voor papier en karton. Reinier Derksen - leerling-monteur bij Schut Papier - bijt het spits af.

Zolang ik me kan herinneren wilde ik ‘iets in de techniek’ doen. Ik had echter geen idee wat of waar. In het derde jaar van mijn vmbo-opleiding was een snuffelstage onderdeel van het onderwijsprogramma en dat dwong me er serieus over na te denken. In de bouw aan de slag gaan ligt dan wellicht voor de hand, want wat is nou makkelijker dan een bouwvakker of aannemer op straat aanspreken om op die manier het ‘bouwwereldje’ in te rollen? Het liep echter anders: ik raakte via school in contact met Schut Papier. Als 15-jarig jochie zette ik als stagiair m’n eerste stappen in de wereld van papier, een wereld vol techniek.

‘Wow, wat een omgeving!’, dacht ik tijdens die periode regelmatig. Ik zag een hoop, maar snapte er weinig van. ‘Er gaan houtvezels en water de pulper in, die derrie komt op een zeef terecht en dat wordt uiteindelijk papier.’ Hoe dat technisch mogelijk was, moest ik nog ontdekken.

De grootte en de snelheid van de machine maakten indruk op me, net als de messen in de pulper. Het productieproces is machtig interessant en de machines zijn niet te vergelijken met huis-tuin-en-keukenapparaten. Ik was onder de indruk van alles wat draaide en gebeurde. Er ging een wereld voor me open. Thuis sleutelde ik aan brommers, op het werk aan een papiermachine.

Maar hé, ik leerde snel en kreeg allerlei klussen. Ik mocht meewerken aan enorme machines en werd snel onderdeel van het team. Theorie en praktijk bleken flink te verschillen. Op school maakte ik producten aan de hand van tekeningen, maar daarmee kom je er in de praktijk van de papierindustrie niet. Hier komen problemen aan het licht waarvoor ik oplossingen moest zien te verzinnen; hiervoor was geen tekening aanwezig. Dat was even andere koek.

Na twee weken snuffelstage bij Schut Papier wist ik één ding zeker: op deze plek wil ik terugkeren. In het vierde jaar – ik was inmiddels 17 – klopte ik daarom nogmaals aan in Heelsum. Ik proefde dat ik iets meer getest en uitgedaagd werd dan het jaar ervoor. Mijn collega’s zullen gedacht hebben: ‘eens even kijken of dat mannetje geschikt is om hier permanent te komen werken.’ Opnieuw had ik echter een prima tijd.

Na afloop van mijn tweede stage voelde ik me nog altijd een groentje en had geen idee hoe ‘een baan krijgen’ in de praktijk in zijn werk ging. Met die nieuwe fase in mijn leven moest ik nog kennismaken. Ik nam contact op met Schut Papier en mijn wens bleek uit te komen: ik kon er aan de slag!

Inmiddels werk ik ruim 6 jaar in de papiersector, waarbij ik werk en leren nog altijd combineer. Een dag per week volg ik de opleiding mechatronica, vier dagen ben ik als monteur in de fabriek te vinden. Nog altijd loopt ieder jaar een aantal scholieren een snuffelstage bij Schut. Inmiddels begeleid ik hun.

Ik ben mijn collega Ben Smaling veel dank verschuldigd. Hij bekommerde zich in die eerste jaren van mijn loopbaan om me; ik beschouw hem als een mentor. Ben bracht me bij hoe dingen in de praktijk werken en wees me op dingen die verkeerd dreigden te gaan. In de eerste instantie was ik Ben zijn leerling en heb ik veel van hem mogen leren. Na verloop tijd zijn we gelijkwaardige collega’s geworden en konden we van elkaar leren. Zo heb ik hem wegwijs gemaakt in nieuwere technieken zoals pneumatiekschakelingen en elektrotechniek. Die groei aan kennis en verantwoordelijkheid maakt me trots.

Lees in het volgende blog van Reinier hoe hij Ben bij zijn afscheid zijn eigen watermerk cadeau deed.